Zondag 15 april: 12.30 uur: Ik loop in de gangen van de metro als ik opeens een heel koor van benden de roltrap hoor. Het galmt. Wat zingen ze? Het lijkt wel een soort volkslied. De menigte, van jong tot oud, man en vrouw, iedereen totaal verschillend, maar toch een. De mensen blijven maar komen en het lied gaat over op: Sarkozy Président, Sarkozy président, Sarkozy, président!! De Franse vlaggen worden uitbundig door de lucht gezwaaid en zelfs een grote poster van Sarkozy verschijnt boven z'n fans. Welkom in Parijs, het is verkiezingstijd.

12.45 u: Met grote ogen loop ik Place de la Concrde op. Waar het normaal een grote chaos van auto's, bussen en taxi's is, is er nu geen enkel voertuig te vinden. Alleen maar mensen, heel veel mensen. Allemaal hier om hun held, hun sauveur (redder) aan te komen moedigen en te steunen want over een week zal het Franse volk gaan kiezen. Ze zijn ontzettend optimistisch want ook al loopt Sarkozy achter in de peilingen op grote tegenstander Francois Hollande, ‘'Sarkozy gaat winnen,'' zegt een Franse madame tegen me. ‘'Het wordt moeilijk, maar hij zal winnen. ‘' Het is nog niet eens 1 uur, maar z'n grootste volgelingen zijn al aanwezig. Alles om Sarkozy om 4 uur te horen spreken.

13.00 u: Ik ben toute seule en heb nog geen zin om me al tussen de menigte te voegen. Een wandelingetje door de Tuilleries lijkt perfect, het is droog, de zon schijnt en de sfeer is optimaal. Wat gek, normaal vind ik Parijzenaars nogal koel en arrogant, vandaag glimlacht iedereen naar je. Tenminste zolang je je rond Place de la Concorde bevind, vandaag gebied van het UMP, de partij van Sarkozy. Het is een grote politieke dag én een grote sportieve dag in Parijs. Politiek Parijs maakt zich klaar voor de president, sportief Parijs loopt z'n laatste kilometers van de marathon. Compleet op, lopen de laatste lopers langs de Seine naar het eindpunt. Al vanaf kwart voor 9 bezig, wat een helden.

13.30 u: Als ik een beetje een goed plekje wil, dan kan ik toch maar alvast het plein op gaan. Tussen de Franse vlaggen en de ballonnen waarop staat ‘Les étudiants avec Sarkozy', worstel ik me naar de poortjes. Het is bijna een festival, wat een organisatie. De vrijwilligers zijn ook voor Sarko, op hun vestjes staat de slogan van Nicolas: Une France Forte. De sfeer is nog steeds uitermate goed, en ik begin bijna te wensen dat het het hele jaar door verkiezigstijd is, want het Parijse volk is nog nooit zo vriendelijk geweest. Er blijven mensen komen, het houdt niet op. Hoe zou het nu bij zijn tegenstander zijn, die vandaag ook een grote toespraak houdt? De linkse Fancois Hollande zal bij Chateau de Vincennes spreken, zouden daar ook zo veel mensen zijn?

13.45 u: Ik ben door de poortjes heen en krijg kippenvel van het saamhorigheidsgevoel hier. Het is een waar nationalistisch gebeuren, de Fransen zijn trots. Op alle grote schermen worden beelden van Sarkozy getoond, de muziek galmt over het plein, de Fransen klappen en joelen, ze zijn er helemaal klaar voor. Wat opvalt is het enorme aantal jongeren hier, allemaal zo gepassioneerd en geïnteresseerd in de politiek met hun t-shirts, vlaggen en uitspraken. Zij staan voor Sarkozy, zij geloven in hem, in z'n beloftes en willen laten zien dat zij bij hem horen. En zo lijk ik ook, net zoals de Fransen smile ik van oor tot oor, zo leuk vind ik het om het mee te maken, Franser kan het niet. Aan de andere kant van het hek zijn mijn Nederlandse vriendinnetjes ook aangekomen. Inmiddels is de menigte nog groter dan eerst, en duurt het nog even voordat we samen Sarkozy kunnen aanmoedigen. Om de tijd in m'n eentje door te komen besluit ik op zoek te gaan naar een vlag. Waar het normaal moeilijk is dat zomaar van iemand te krijgen, daar is het vandaag té makkelijk. Het nationalistische gevoel is zo groot, iedereen is trots op Frankrijk en verspreid maar al te graag de Franse vlag. Mijn slachtoffer wordt dan ook iemand met meerder vlaggen die binnen 10 seconden is gevonden. Ik vraag een beetje zielig waar de man z'n vlag vandaan heeft. ‘'Die deelden ze daarachter uit,'' zegt hij. Natuurlijk weet ik dat heel goed, maar inmiddels zijn ze op. ‘'Oh,'' zeg ik alsof ik heel verbaasd ben. ‘'Maar ze zullen nu vast wel op zijn he...?'' Ik kijk de man met zielige ogen aan. Het gaat me lukken, ik ben er bijna... ‘'Hier,'' zegt hij. ‘'Pak deze vlag maar.'' Ik maak een grote vreugdesprong van binnen, bedank hem, geef m een dikke glimlach en loop zwaaiend met m'n vlag door de meute. Nu hoor ik er helemaal bij, met meer dan 100.000 mensen ga ik zo sarkozy aanmoedigen.

14.00 u: Mijn vriendinnetjes en ik staan tussen de 100.000 enthousiastelingen. Ik vind het helemaal geweldig. Die sfeer, die spirit, dit is toch wel een van de beste manieren om de Franse cultuur helemaal op te snuiven en te integreren. Ik ben nog steeds dolgelukkig met mn vlag en zwaai dolgelukkig mee met de rest. Het is net de finale WK voetbal Spanje- Nederland. Iedereen is een, en iedereen wilt hetzelfde: winnen. Dat Sarkozy gaat winnen, daar zijn ze al van overtuigd.. ‘'On va gagner, on va gagner, on va gagner!!!'' (we gaan winnen)

Eerst is het de beurt aan andere politici om te spreken. Het is net een concert en dit is het voorprogramma. Alles om het publiek op te warmen. Allen prijzen ze Sarkozy de hemel in, alleen hij helpt Frankrijk uit de crisis, alleen hij zal een sterke leider van Frankrijk zijn, dat heeft ie in de afgelopen 5 jaar al bewezen, alleen hij kan, Sarkozy is de redder, socialistisch links zal de top niet aankunnen. Francois Hollande, maar ook andere tegenstanders worden flink de grond in geboord, en heel Place de la Concorde joelt. Politiek is het vuilste spelletje dat er bestaat.

15.30 u: De laatste politicus heeft gesproken, op het scherm verschijnt Carla Bruni. En dan, een indrukwekkende muziek begint, iedereen begint te joelen, de vlaggen zwaaien door de lucht, Place de la Concorde is blauw, wit, rood. En daar is ie dan: chef de l'Etat, le bling bling président, Nicolas Sarkozy. (Jeeyy ik zie een beroemdheid!!)

Trots dat ie is, zo veel opkomst voor hem, af en toe verschijnt er een kleine grijns op z'n gezicht. SARKOZY PRESIDENT, ON VA GAGNER!!! Hij begint te spreken, over een sterk Frankrijk, wat Frankrijk nodig heeft, hoe belangrijk de toekomst van onze kinderen is, familie, hoe Frankrijk uit de crisis moet komen. De mensen zijn er al uren, maar de aandacht is geen moment verslapt, met grote ogen kijkt iedereen naar de president. Na een tijdje haakt het merendeel van onze groep af, alleen Renske en ik blijven over. Het is te mooi en te indrukwekkend om dit te missen. We laten ons helemaal inpakken door wat deze man, klein van postuur, groot van uitspraken, te zeggen heeft. Bij elk applaus doen we vrolijk mee, we zijn nog enthousiaster dan anderen, onze vlag blijft maar zwaaien. Aan het einde vallen we door de mand als het volkslied inzet. Renske kent een paar zinnen, ik geen een. Sarkozy zingt, Place de la Concorde zingt, Parijs zingt. Fransen gekomen vanuit alle arrondissementen, departementen, zelfs uit Ivoorkust. Met de vlag nog steeds hoog in de lucht, glunderen we van trots. Zo blij zijn we dat we dit mogen meemaken, zo blij dat we voor het eerst echt deel uitmaken van het Franse volk, iedereen is een, iedereen is trots op la france forte.

Het is voorbij. Sarkozy schudt nog handjes, glundert door al het enthousiasme, en het plein stroomt leeg. Over een week zullen we het zien, de 22^e april, zal het Franse volk dan net zo enthousiast zijn als nu? Renske en ik zijn nog steeds helemaal onder de indruk. We springen nog vrolijk door, zwaaien met de vlag. Mensen kijken met bewondering: goh, wat zijn die toch gepassioneerd voor Sarkozy, zo enthousiast.

Het blijkt wel weer dat dit soort tijden een echte band scheppen, mensen voelen zich een met elkaar, zijn trots en delen samen een gedachte. Ik heb het Franse volk nog nooit zo hartelijk en open gezien. Ik ben niet eens rechts ben, ik zou nooit voor Sarkozy stemmen. Maar dat gevoel van gisteren, dat eenheidsgevoel, daar heb ik het wel voor over, om even te doen alsof ik rechts ben. Maar de volgende keer, gaan we eens een kijkje nemen bij Hollande.