Pak een grote kop koffie, een doos stroopwafels en een red bull om wakker te blijven want hier komt een ellenlang verhaal...

Ik ben de vorige keer bij de woensdag geeindigd, en poe poe dat was me een woensdag. Eigenlijk hoefde ik nie veel te doen, Julie en Ninon waren op een verjaardag en ik moest de kids na hun 'sieste' naar het kinderfeestje van Léa brengen. Deze au pair kreeg het voor de sieste al flink voor dr kiezen toen Thais NIET wilde slapen. Huilen, huilen, huilen, het was een ramp. Gaétan was wel moe en ik lag gelukkig wel heel braaf in z'n bed maar Thais heb ik in de kamer van Ninon gezet omdat ze Gaétan anders wakker zou houden. Krijsen, niet normaal. En waar t vandaan kwam, geen flauw idee.. Uiteindelijk kwam ze uitgeput de kamer uit en toen, jaja, toen ging ze slapen. Van t ene op t andere moment was ze engeltje! Maar na de sieste begon t weer, natuurlijk. HUILEN, nondedjeu ik had weer geen fkauw idee waar t vandaan kwam. En wat ik ook probeerde, chocola, knuffels, lachen.. niente, nada, noppbes. Ondertussen raakte ik al flink in de stress, want om 3 uur moesten ze bij het feestje zijn, en met mijn verdwaaaltalent moesten we er eerst nog heen marcheren. Ik had al bedacht zeker een kwartier van te voren te vertrekken, want we zouden op z'n minst een keer de weg kwijtraken. Maar mademoiselle bleef huilen, spartelen, ik kreeg niks gedaan. Ik zag de moeders op het feestje al zitten: oh die au pair van de Fabres, ja die bakt er niks van, krijgt dat kind niet eens aangekleed en komt dan ook nog te laat op een kinderfeestje omdat ze de weg niet kan vinden in Parijs, poe wat een amateur. M'n laatse hoop was dan ook Julie bellen, misschien kon die zeggen wat er was, en kon die Thais ompraten.. Na een heel lang telefoongesprek was ze bedaard. Ik moest r een knuffel geven, wat bonbons (snoepjes) en dan konden we gaan. Vestjes, chec. Kadootje, chec. Steps, chec. Kaart van Parijs, CHEC! Daar ging ik dan, op naar het kinderfeestje. Met trots kan ik jullie vernelden dat Ellen Brauers in EEN keer de weg heeft gevonden naar het huis van Léa! Daar moet op gedronken worden! Goh wat was ik trots op mezelf! Trotser werd ik nog toen we op de terugweg na het kinderfeestje werden aangehouden door een man. Deze Monsieur wilde de weg vragen.. en het allermooiste was nog wel: ik wist m! Glunderend stond ik m in m'n beste Frans de weg uit te leggen, volgens mij heeft ie nog nooit iemand zo vrolijk de weg zien uitleggen! Woensdag was m'n ego dus een beetje gegroeid.

Donderdag was een hartstikke leuke dag, we gingen met de au pairs naar Montmartre en omstreken, Place de Clichy, Moulin Rouge etc. Ik had een boekje met allemaal wandelingen erin, die langs allemaal bekende en onbekende dingen komt. Met Ellen als reisleidster voorop, en het leger van au pairs erachteraan, marcheerden we door de straten. Bien sur, het was wel een tikkeltje vreemd dat net ik de reisleidster was, terwijl ik zo goed ben in verdwalen, maar na mijn triomf de vorige dag, vond ik het t proberen waard. En ja hoor, mijn ego had gelijk, in een keer kwamen we bij de plek van bestemming aan: Musée NationalGustave Moreau. Een vrij onbekend museum, dat vroeger het woonhuis was van deze symbolistische schilder. Ik was heel blij dat we er heen waren gegaan, sommige dingen waren heel mooi, je kon ook nog de oude zitkamer en slaapkamer bezoeken, maar over het algemeen waren z'n tekeningen en schilderijen een beetje luguber. Heel veel bloed, veel religieuze rituelen en vreemde wezens, Maar goed, cultuur, daar kun je nooit te veel van meekrijgen :) Daarna, zoals het boekje ons voorschreef, op naar het Musée de la Vie Romantique. Voor zover we in het boekje konden lezen was het zeker de moeite waard om deze te bezoeken, en dat deden we dan ook (zonder te verdwalen!). En echt, t was absoluut de moeite waard. De naam zegt het al, heel romantisch. In de 19e eeuw was het een ontmoetingsplek voor kunstenaars van de Parijse romantiekstroming. Ht was een heel schattig gebouwtje, vol met schilderijtjes en sieraden. Buiten was het net een plaatje uit een sprookjeboek. Een prachtige tuin, vol met rozen, met achterin een theesalon. Overal stonden van die leuke tafeltjes waar je heel romantisch thee kon drinken en cake kon eten. Dus, degene die geen interesse had in een romantisch weekendje in het parkje in mijn straat, misschien is dit een ander idee..?

Maar al die cultuur maakt honger en dus staakten we de wandeling voor le 'déjeuner'. En waar kun je dat beter doen dan bij Les 2 Moulins, het restaurant bekend geworden van de film Amélie(schaam je als je die film net kent). De obers leker wel uit een cartoon te komen, zo maf waren ze, maar hartstikke vriendelijk. In plaats van een foto van ons te maken, maakten ze er een van zichzef en eentje probeerde m'n macaron te jatten. We hebben daar echt heerlijk gezeten, het eten was goed en het was de eerste keer dat ik 's middags eens wat meer at dan een simpele baquette met kaas en ham.

Voor de rest werd die dag gekenmerkt door sexshops, stripclubs en le Musée d'Erotique. We liepen over Avenue de Clichy en dat is waar je heen gaat om de dagelijkse sleur achter je te laten, je vrouw te bedriegen, of juist je vrouw mee naar toe te nemen om de sleur in het dagelijkse leven te doorbreken en alles te doen behalve je te gedragen. Het is de ene na de andere club en lingeriezaken.. Als echte toeristen stonden we alles aan te gapen en de hele foute pakjes in de etalage belachelijk te maken totdat een man foto's ging maken van ons achter zo'n etalage.. Echt creepy, dus als er ooit een artikel verschijnt met een foto waaronder staat: Au pairs gone mad at Avenue de Clichy.. mam, pap, het is niet wat jullie denken :)

Vrijdag begon m'n dag goed. Ik had gerend in park Monceau, het was heerlijk weer en om 11 uur hadden we met de au pairs afgesproken om in Jardin du Luxembourg te gaan pichnicken. Ik had er echt zin in, lekker picknicken, net gerend, oui, j'aime Paris. Naast de ingang van de metro besloot ik even te pinnen, wel zo handig aangezien je hier geen kleine bedragen kunt pinnen( daar kom je dan achter als je toilletpapier moet kopen en dan is madame ook zo vriendelijk om niks te zeggen, de wcrollen af te pakken en gewoon door te gaan met de volgende klant.. muh). Opeens stond er een meisje naast me, heel dichtbij, ik dacht nog: Die heeft vast niet geleerd van dr moeder om nooit naast iemand te staan als die moet pinnen. Maar goed, ik keek r een beetje nijdig aan, en hield m'n hand ervoor en m'n tas heel dicht tegen me aan. Opeensstond aan de linkerkant ook een jongetje. Ook heel dichtbij, en azend op m'n pincode. Toen begon ik door te krijgen wat er gebeurde, en een enorme chaos volgde. Er kwam nog een kind en nog een vrouw en allemaal begonden ze op de knopjes te drukken. In een reflex begon ik te schreeuwen : Go away, go away, er kwam geen Frans meer uit. De jongen duwde 300 euro in, maar ik denk dat er al van alles eerder was ingedrukt want de automaat deed helemaal niks. Ondertussen had ik mn pinpas stevig vast en als mn tas een mens was had ie au gezegd, zo hard kneep ik m. Gelukkig bleef t allemaal niet onogemerkt, het was op klaarlichte dag, naast een metroingang op een heel druk kruispunt en een man en een vrouw joegen ze weg. Het enige wat er nog in het Frans uit kwam, was of ze gek was. Het hele vreemde was dat die mensen net zo wanhopig en angstig keken als ik. Niet agressief of wat dan ook, de angst was af te lezen in hun ogen. Ik leef nu twee weken in een enorm grote stad en ik word omringd door mensen die het heel goed hebben, ik heb een eigen kamer in Parijs, ik kan elke dag eten en drinken en ik doe elke dag onwijs veel leuke dingen. Ik heb helemaal niks te klagen, echt niet. Maar vrijdag zag ik voor het eerst het hele grote nadeel van zo'n immens grote stad: de armoede. Als eerste zie je alle mooie dingen, de Eiffeltoren, de parken, alle toeristische hotspots, alle restaurants en cafes waar dagelijks miljoenen mensen uitgebreid lunchen en dineren, het is allemaal dagelijkse kost. Dan zie je opeens dat op elke hoek van de straat een bedelaar zit, in elke metro liggen zwervers, in elke park vragen mensen om eten.. ja, dat is ook een kant van Parijs. Hoe dan ook, ik praat het helemaal niet goed wat die mensen die dag deden, maar ik heb nog nooit iemand zo veel wanhoop en angst op iemands gezicht gezien en dat raakt me dan weer wel. Maar goed, ik heb ook hard gewerkt voor elke cent die er op m'n bankrekening staat, ik geef zelfs iedere maand aan een goed doel en dat is voorlopig het beste wat ik kan doen om een steentje bij te dragen aan de wereld. En de angst in hun ogen, had ik ik op dat moment ook. Ik ben nog nooit zo bang geweest, je denkt altijd, oh dat gebeurt mij niet, maar dan is er een moment dat het toch gebeurt en zelfs dan besef je t nog niet eens meteen. Vooral het idee dat het ook anders had kunnen aflopen, wat nou als het 's avonds was, of als er niemand op straat was. Natuurlijk hoef ik daar niet lang over na te denken, want uiteindelijk is het allemaal goed afgelopen, maar ja.. op dat moment voelde ik me zo nietig, zo'n klein meisje in het grote Parijs, ik was echt heel erg bang. Na de vrouw die me had geholpen een miljoen keer te bedanken, liep ik met prikkende ogen weg. Ik ben zo snel mogelijk naar Jardin du Luxembourg gegaan. Onderweg was het ook zo leuk, de metro stopte, de lichten vielen uit en net op dat moment begon een vrouw heel dramatisch van die afgrijselijke kerkmuziek te zingen. Toen kon ik wel doodgaan. Wat een drama. gelukkig hield het gekrijs snel op (eigenlijk kon ze best goed zingen, maar de timing was niet parfait) en de metro ging weer reiden. Ik ben ook de enige die daar nog van opkijkt hier, als de metro uitvalt haha, iedere Parijzenaar zie je dan denken, oh nee, gaan we weer. En ik kijk dan met angstige ogen, me afvragend of het wel allemaal goed gaat.. Jardin du Luxembourg maakte heeeel veel goed, tot nu het allermooiste park dat ik ooit heb gezien.. Met een heel mooi kasteel, oneindig veel bloemenperken, banken, sportvelden en een vijver is het echt een van m'n favoriete plekken in Parijs. Ik vond de ander au pairs en al snel kwam ik op het 'pinautomaat' verhaal. De tranen liepen over m'n wangen, alle angst die ik had opgehouden kwam eruit. De eerste tranen in Parijs, en dat niet eens om Nederland.. Het luchtte wel flink op, we hebben er even over gepraat en toen zijn we aan de baquette met brie en crepes met jam gegaan! Het zonnetje scheen en we hebben een heerlijke picknick gehad. Thuis toen ik terugkwam en Julie vroeg: Ca va, kon ik er alleen maar uitbrengen: ca va pas bien, en weer kwam het hele verhaal eruit. In 't Frans lukte t me absoluut niet en snikkend vertelde ik wat er gebeurd was. het was wel echt heel fijn om het er met Julie over te hebben want ik heb die dag wel een heeeeele wijze les geleerd. Het nadeel van de grote stad is dat je niet iedereen zo maar kunt vertrouwen. Er zijn heel veel mensen dieiets van je willen en daar moet je voor uit kijken. Het is niet zo dat je iedereen moet wantrouwen, maar je kunt gewoon niet naar iedereen glimlachen of tegen iedereen bonjour zeggen. Laat dat nou net iets zijn wat ik soms wel heel erg leuk vind om te doen.. Op een bepaalde manier, zei Julie, word je iets minder spontaan in de grote stad. Maar op straat kun je gewoon niet iedereen vertrouwen. Je moet heeel voorzichtig zijn, en dat was ik al, da had Julie me vanaf dag 1 al meegegeven. Ik heb altijd alle belangrijke dingen in ritsjes zitten, draag m'n tas altijd dicht tegen me aan, heb mn ID nooit bij me, maar alleen een kopie. Het moet dus echt nog veel voorzichtiger. Vanaf nu is het een survival of the fittest. Laat vooral niet zien dat je nieuw bent, dat je alles zo mooi en ndrukwekkend vind. Maar laat zien dat je heus wel doorhebt hoe de stad in elkaar zit en dat ze je dus niet zo makkelijk kunnen pakken. Achteraf gezien dus een hele goeie ervaring, want ten eerste is het allemaal goed afgelopen, ten tweede was het een les om te leren. Natuurlijk is het niet mijn schld dat het is gebeurd, het had iedereen kunnen gebeuren, maar ik heb wel na anderhalve week al iets meer over mezelf geleerd, en ik had niet gedacht dat ik mezelf al zo snel zou tegenkomen. Ik weet van mezelf dat ik mensen heel erg snel vertrouw, ik vind mensen ook heeeel snel aardig en ik vind t in zo'n nieuwe stad ook heel leuk om met iemand een praatje te maken. Maar vrijdag heb ik wel geleerd om die naiviteit toch wel los te gaan laten en om niet meteen iemand te vertrouwen. Ik ga niet meteen iedereen wantrouwen, maar vanaf vrijdag ben ik wel wat voorzichtiger met mezelf. Ik laat niet nog een keer zoiets gebeuren, en vanaf nu ben ik op straat iets meer een bitch. Want de straten van Parijs, daar is het ieder voor zich, en dus vanaf vrijdag in mijn geval, Ellen en niemand anders.

Julie en Laurent waren super begripvol, ze hebben me 1000 keer gevraagd of het ging, Laurent kwam meteen na z'n werk naar me toe om er even over te praten, en ze hebben me tig keer gezegd dat ik altijd kan/moet bellen, pas de probleme. Ook 's avonds toen ik met de meiden bij de Eiffeltoren zat, kreeg ik nog een smsje van Julie, dat als er iets was ik altijd kon bellen, ze liet dr telefoon aanstaan. Heel lief van ze. Gelukkig was 's avonds weer zoals vanouds eigenlijk. Met een paar meisjes gingen we wijn drinken bij de Eiffeltoren. Weer een eerste keer, de eerste keer Eiffeltoren by night. Echt schitterend, vrijdag was t ook heel lekker om buiten te zijn en we waren dus absoluut niet de enigen die het idee hadden gehad om daar heen te gaan. Met onze wijn, plastice wijnglaasjes, madeleines. chips en een dikke trui zaten we te genieten van de lichtshow die om het uur begint. Om het uur gaan de lichtjes flikkeren en dan gaat het hele Champ de Mars van: WAAAAUUUWWWW, applaus, applaus! Heel grappig. Die avond was echt weer magisch, zo fijn en relaxed zitten bij de Eiffeltoren, dat klinkt echt als eendroom maar toch is t opeens realiteit. De droom wordt lichtelijk verstoord als er opeens eenSrilankeesnaast je staat en in herhaling roept: buy champagne, buy champagne, maar voor de rest blijft het toch een hele mooie droom.

Dusss, vrijdag was een lange dag vol avontuur met een mooi einde :) Zo kon ik er zaterdag weer tegenaan want zaterdagmiddag was ik nodig in huize Fabre aangezien Laurent moest werken. Ik moest de kids weer in bed leggen terwijl Julie boodschappen ging doen. En jullie voelen m al eenkomen, wednesday the 13th herhaalde zich. Wat een horror, krijsen, schreeuwen, schoppen, slaan, spugen! Nee, Thais had absoluut geen zin in haar middagdutje. Ik liet r op de kamer van dr ouders zitten in de hoop dat ze net als de vorige keer uiteindelijk afgepeigerd de kamer af zou komen om toch te gaan slapen. Maar nee, deze keer had ik minder geluk, het ging van erg naar erger naar een hel. Ik had geen idee wat ik moest doen, en op het hoogtepunt van de uitbarsting belde Julie tot overmaat van ramp. Dat gekrijs konden ze in Tokyo nog horen dus de vraag kwam meteen: What happened?? Tsja, je ne sais pas.. ik wist echt niet wat ik met r aanmoest, dus Julie weer heel lang met Thais aan de lijn, grote zus Ninon ernaast. Toen wilde ze natuurlijk wel slapen en dus bracht Ninon haar naar bed. Toen voelde ik me wel een beetje vernederd als au pair zijnde, maar goed, Thais kent Ninon al dr hele leven, mij kent ze net anderhalve week. Dat zijn van die momengten dat duidelijk wordt dat ze nog flink aan je moeten wennen en dat ze je flink uittesten.. Het is goed afgelopen, ze heeft heel lang geslapen en ik had zodra Julie thuiskwam vrij tot de avond. En wat doen we dan, dan gaan we met de vaste clan MANGER!

Op naar Saint Michel, de buurt rondom de Notre Dame voor een hapje eten. In een heel druk straatje vonden we een restaurantje waar je een driegangenmenu voor 10 euro kon eten :) Daar zeg je natuurlijk geen non tegen, en oui het was nog lekker ook. Voor het eerst werd het verhaal over Franse jongens de zo'n ontzettende flirts zijn keihard bevestigd. Een au pair kreeg een briefje van de ober met daarop zijn nummer en 'appelez moi :)'. Hoe perfect voor een film is dat. Ik mocht het gelukkige moment helaas niet meer meemaken, ik zat al in de metro terug naar huis om te babysitten maar ik heb het verslag op facebook gekregen. Thuis wachtten 4 kiddies op me. Jaja, er was er eentje bij: Soizique, een vriendinnetje van Ninon die ik nu al een aantal keer heb gezien, heel aardig meisje. Ze bleef slapen en ze mochten de film Ratatouille helemaal afkijken ( big happening in het leven van een 4/6 jarige). Ik besloot om er gezellig bij te gaan zitten, en dat vonden de enfants blijkbaar ook, want ze kropen allemaal tegen me aan, of kwamen spontaan op me zitten. Heel erg lief, dan merk ik ook wel dat ze me een leuke au pair vinden :) Ninon zei 's middags ook al dat ze t heel leuk met me vond, daar kan ik dan heel gelukkig van worden ;) Na de film waren ze hartstikke moe, Gaétan die kon je bijna oprapen, maar natuurlijk was het wel nog even tijd voor une histoire. En hierin heb ik ook een nieuw talent ontdekt: ik ben de nieuwe, vrouwelijke Jeff Dunhamm. Ze hebben twee knuffels waar je je hand in kunt doen, en als ik dat doe en met de olifant die ik Jumbo heb genoemd, begin te vertellen, dan vinden ze het helemaal geweldig. Vooral Gaétan vind het heel leuk om in zn slurf te bijten want dan gaat de olifant au roepen, en dat heeft nogal een leuk geluidje :) Daarna heb ik ze allemaal naar bed 'geflyed' en 2 uur later ben ik ook zelf naar bed geflyed (op een iets langzamer pitje helaas).

Zondag was de allereerste dag, nu komt ie, dat ik hier heb uitgeslapen. Goed he meiden, als jullie hier zouden zijn, zouden jullie weer tosti's krijgen, zo fit ben ik 's ochtends. Ja, ik sta er zelf ook van te kijken, maar het is toch waar, ik word standaard rond half 9/ 9 uur wakker. Na een lekker Frans ontbijtje, jam, baquette, kaas, was het tijd om naar de meiden te gaan. Zondag is zo'n fijne dag, dan zijn we allemaal vrij, dus dan is het uitstapjesdag! Deze keer naar Ile St- Louis en Ile de la Cité! Twee eilandjes in de Seine, hartstikke leuke plekjes. Overal zijn super leuke winkeltjes en hele lekker cafeetjes. Er was een heel lekker koekjeswinkeltje, waar we meteen en koekje kregen :) Alleen super duur, dus dat wordt er eentje voor hele speciale gelegenheden. Gisteren stond de dag echt in het teken van eten haha. Eerst die koekjes, overal doken chocoladewinkeltjes op, jaaa, als au pair moet je heel wat verleidingen kunnen weerstaan, het is niet makkelijk.. Het allermooiste kwam toen we op de kade eindigden bij een of andere markt met drie keer raden, alleen maar eten! Het was Frankrijk op z'n puusrt: kazen (ik had een veel te sterke geitenkaas..), crepes, wijnen, heerlijk versgesneden vlees, patés, ENORME plakken chocola, en natuurlijk escargots (slakken). Zo liep ik er eerst nog vrolijk kangs, zo stond ik een kwartier later met een prachtig schelpje vol met knoflook en kruiden, en 50 cent armer op de kade. Het grote moment was daar, ik ging een slak eten. Met drie andere waaghalzen stonden we daar dan, we hadden t goed uitgekozen, we stonden echt naast t water voor het geval het beesie niet goed zou vallen. In t begin ziet het er nog mooi uit, maar dan moet je me een prikkertje het dingetje eruit halen.. Ik was eerst nog in de veronderstelling dat er helemaal geen slak bij mij inzat, ik bleef maar roepen: ik heb geen slak! Ik wist ook niet of ik daar zo sip over moest zijn of niet, want toen ik zag hoe de anderen m uit zn huisje haalden, toen dacht ik toch wel even een seconde: HA, ik heb geen slak :) Enfin, die slak kregen we uiteindelijl toch uit z'n huis en toen was ik beland in Try before you die. Als ik ooit presentatrice wil worden bij BNN stuur ik dit filmpje op als auditie, ik vind m best goed. Na een seconde nadenken had ik die slak al in m'n mond, en goh, het is nog best te doen. Een slak op z'n tijd.. mwoah dat zou me best lukken. Er waren ook mensen met een heel bakje die de slakken achterover sloegen als een zak Vlaamse friet, maar dat is me dan weer een beetje te veel van t goede.

Vandaag was het weer Ellen-is-een-toerist-dag. Ik ging vandaag voor wandeling4 in mijn wandelingenboekje: Les Halles, Le Marais & La Bastille. Even voor de duidelijkheid, tot nu toe gaat het altijd zo: je begint die wandeling netjes bij het startpunt en na een half uur de route precies te hebben gevolgd, hou je er mee op, want dan wil je of ergens anders heen of het duurt t elang want die dingen nemen echt een hele jour in beslag. Maar goed, ze brengen je langs de leukste plekjes en dus is het boekje altijd gegarandeerd van een VIPplek in mijn tas. Le tour begon bij Place des Vosgues. Zo wordt gezegd, het mooiste, duurste en chicste plein van Parijs. Duur, zeker, als je die herenhuizen eromheen ziet, dan begrijp je dat wel. Chic, zeker, als je weet dat Richelieu er ook gewoond heeft en dat ernaast een hele straat met allemaal kunstgalerieen zit. Mooi... daar was ik dus nog niet van overtuigd, toen ik staand op het midden van het plein dacht dat de vloek van het verdwalen toch weer was teruggekeerd en dat ik in een of ander simpel park was beland. Ik wilde bijna m'n kaart pakken en iemand de weg vragen toen ik een bordje zag met daarop: Place des Vosgues. Oh, dus dit was m toch. Ik besloot nog eens goed te kijken, even ergens op een bankje te gaan zitten en toen begon ik t langzaam toch heel mooi te vinden Vooral de grote herenhuizen eromheen maken het heel chic en die nemen je terug in de tijdwaarin het gebouwd is. Er zijn fonteinen, bomen en bankjes en je kunt er heerlijk picknicken. Ja, langzaam begon het weer een sprookje te worden, maar dat werd abrubt verbroken toen er een groep Duitse scholieren langliep en de lerares lekker plat zei: Ach ja, das ist der Place des Vosgues en hier wohnt der Dominic Straus Kahn. Welcome to reality Ellen.

Daarna ben ik in het wijkje Le Marais geweest. Hele leuke straatjes met ontzettend leuke winkeltjes. Een shopaholic is hier zeker een dag zoet mee, zo'n leuke dingen hebben ze er. Er is ook een Joodse straat, Rue de Rosier, daar lopen heel veel mannen met keppeltjes. T is echt leuk om te zien hoe veel culturen zo duidelijk samen komen in de grote stad. Ik heb heel veel gelopen, heel veel winkeltjes bezocht (maar nog niks gekocht, ik hou me nog even in :) ) en uiteindelijk naar een cafeetje gezocht voor de lunch. En dat was echt het hoogtepunt van mijn dag, eigenlijk een van de hoogtepunten van mijn hele verblijf hier tot nu toe. Ik vond een heel schattig theehuisje, heel petite, maar heel gezellig ingericht, Het was helemaal leeg, maar de citroentaart met rozenblaadjes erop die buiten stond lokte me, en vooral de gezelligheid die je buiten gewoon kon voelen. Ik stapte binnen en werd super vriendelijk ontvangen door de eigenaar. Ik kreeg een eigen potje groene thee met een madeleine (jippie!) en ik raakte aan de praat met de Monsieur. Als je alleen bent dan is t de perfecte kans om Frans te praten en dat gebeurde dus. De man vertelde me van alles, over hoe le marais vroeger was, en over z'n zaakje en heel veel over kunst. Alle kunst die hij op zn muren had hangen, en hij had boeken van kunstenaars, die man had een passie! Ik vertelde op mijn beurt over het au pairschap en wat ik allemaal al had gezien en gedaan in Parijs. Het Frans praten wordt steeds meer een gewoonte en het gaat steeds beter. Als ik alleen ben, dan vind ik t hartstikke leuk om zo veel mogelijk in t Frans te babbelen. Ik heb al drie keer gehoord dat je parle francais bien :) Sorry, even m'n momentje van trots! De man vond mij bljkbaar ook heel aardig en ik kreeg een vruchtensapje van het huis, heerlijk, en ik bestelde een stuk citroentaart. Niks op z'n Limburgs, die taart in 10 stukken, HOPPA een bord vol taart, Dat was m'n lunch en daar heb ik t de hele dag mee gered::) De plicht riep en ik moest op weg naar de kids, maar ik heb gezegd zeker nog eens terug te komen, zo leuk was het er.

Een erg geslaagde dag als toerist dus. Ik ontdek telkens weer van die leuke plekjes, die niet zo toeristich zijn en dat zijn nog de allerleukste plekken. Dus komt allen hierheen, ik kan wel een cariere als reisleidster beginnen, zoveel leuke ideeen heb ik al. Waarschijnlijk ben ik in de herfstvakantie vrij, Julie gaat dan als het goed is met de kids een weekje weg. Veel au pairs krijgen dan bezoek van hun ouders, dus ik ben beniuwd of ik ook een beetje Hollands bezoek krijg..

Hoe dan ook, wel of geen bezoek van het thuisfront, ik heb het nog steeds prima naar m'n zin. Het is een beetje als een achtbaan, de ene dag heb ik super veel zin om iets te doen, de andere keer gaat t allemaal net iets moeilijker en heb ik wat meer moeite met alle gewoontes hier en het leven bij andere mensen die ik nu pas dag bij dag leer kennen.

Maar dat was de uitdaging, daar doen we het allemaal voor en dat gaat me ook allemaal lukken. Maandag begint mijn school., dus dan komt er meer regelmaat in m'n week, wat ook wel een beetje rust geeft aangezien het nu af en toe een grote warboel is.

Ik ga stoppen, ik ben al zeker 2 uur bezig. De koffie en de stroopwafells zijn op, ik hoop dat de red bull jullie heeft wakker gehouden. Nu mogen jullie slapen, ga ik ook lekker doen.

Alweer heel veel merci's voor alle leuke reacties, blijft leuk om te krijgen en te lezen :)

Bonne nuit, dikke kus

Ellen