C'est officielle. Je suis une étudiante! Jaja, mademoiselle Ellen gaat weer naar school. Helaas zal mijn studentleventje iets minder spectaculair zijn dan van alle vriendjes en vriendinnetjes in Nederland met hun introductieweken, biercantus, donderdagavond uitgaan, een studentenkamer, bier etc. maar toch. Ik ga toch mooi voor 6 uur in de week naar het Institut Parisien. Waar ik in Sittard makkelijk een kwartier voor schooltijd m'n bed uit kon rollen om vervolgens binnen 2 minuten op school te zijn, daar moet ik nu toch iets meer moeite doen. De reis alleen neemt al een stuk meer tijd in beslag maar dat is niet erg aangezien ik dikke vriendjes ben met de metro. Ja, de metro is echt tres simple en ik hou steeds meer van m. Behalve als ie stenkt, and believe me, dat doet ie wel eens.. Maar goed, ik neem de metro een paar straten hier verderop. Dat is 3 minuutjes lopen, kun je nagaan, het mooie Trevianum had ik nu al bereikt. Dan wachten we op lijn 3 naar eindbestemming Gailleni. Die metro komt gelukkig om de paar minuten, dus als je er een mist, pas de probleme, na 4 minuten is er weer een. (Zo NS, ideetje misschien?) Dan volgt er een reis van ongeveer 10,15 minuutjes naar de halte Opéra. En ja hoor, als je uitstapt is t eerst wat je ziet, l'Opéra. Een heel mooi gebouw, ik zou er best graag eens heen willen, volgens mij is dat heel indrukwekkend. Maar goed, nadat ik dan even 1 minuutje sta te staren naar de Opéra vervolg ik mijn reis naar school. We slaan de Boulevard des Italiens in. Een straat met heeeel veel restaurantjes, en winkels. Hartsikke gezellig en heel toeristisch. Dan moet je goed uitkijken, de school zit verstopt tussen twee restaurantjes, op nummer 27. Je loopt de boord door en komt terecht op een plein met daaromheen een heel mooi wit gebouw. Er zitten verschillende instantis in maar tout droite is mijn nieuwe Trevianum. We doen dus ongeveer 25 minuutjes over de reis. C'est grave? Non, want het is in Parijs!

Gisteren had ik dus een flinke deja vu naar de twee weken in mei dit jaar. De examens. Want eerst moet ik een test maken om mijn niveau te bepalen. Met een paar andere au pairs zat ik in een kamertje, druk geconcentreerd. Eerst de multiple choise vrage. dat ging van brugklas makkelijk naar redelijk pittig. Daarna, en de herinneringen van de Frans les van mevrouw reisinger kwamen weer naar boven, moest ik twee brieven schrijven. Het leek wel het tweede Frans pta.. Alleen helaas pindakaas zonder woordenboek. Maar ik heb er toch wat van gemaakt, een onofficiele brief naar papa en mama over m'n reis. En een officiele brief naar het reisbureau om mn vakantie te annuleren. Ja, ik zat weer helemaal in de sfeer van het Trevianum, zonder een zwaarademende surveillant, zonder het irritante heen en weer geloop van tig leraren tussen de tafeltjes en zonder dat mijn tafeltje naast de wc stond. Na iets meer dan uur verliet ik de kamer, gelukkig mocht je gewoon gaan en hoefde je niet tot elk kwartier te wachten :) Daarna volgde het onderdeel waar ik in sittard met knikkende knien naar toe ging. L'orale/ het mondeling. waar ik in het brugklaspaviljoen in april met trillende benen en een bezweet hoofd stond te wachten op mijn mondeling, daar zat ik nu heel rustig wat te drinken en te wachten tot de 'examintor' binnekwam. Wat een verschil he. Nu was t ook echt heel erg makkelijk, geen moeilijke verhalen ophouden over de bouw van de Eiffeltoren of wat dan ook. Gewoon jezelf voorstellen, wat vertellen over het au pairschap en c'est fini. Ze keek mn test na en uiteindelijk kreeg ik niveau b1. B1 is het niveau dat je zou moeten hebben als je examen Frans van het VWO hebt gemaakt. dus dat is gewoon goed.

Maarrrr, nu de cliffhanger.. kreeg ik de plek nog wel, of niet. want toen Talitha, een nederlandse au pair vertrok voor ik mijn mondeling had, toen waren er nog maar drie plekken vrij.........

RECLAME

JAAAA, ik kreeg m, ik had de allerlaatste plek! Ik heb echt geluk gehad, ik had geen minuut later moeten komen. Ze heeft m meteen geblockt zodat ik eerst thuis het geld kon regelen. Als ik niet voor gisteravond zou hebben betaald dan had ze m aan iemand anders gegeven. Ik ben ook meteen weer terug geaan om te betalen. Ik ben officieel une étudiante a l'Institut Parisien a Paris. Op maandag heb ik van 9 tot 11 francais général en van kwart over 11 tot kwart over 1 civilisation. dat is praten met de klas over van alles en nog wat, cultuur, sport, mode, films etc. Heel goed voor je Frans dus, daar kijk ik echt naar uit. De klassen zijn best klein, 10 mensen zoiets, maar dat vind ik wel heel fijn, dan is t niet te druk en dan kan de leraar je goed helpen. Ik heb geen biercantus en geen studentenkamertje maar jonge, wat heb ik zin om naar school te gaan!

Zo krijg ik ook een beetje ritme in m'n dag. Dat gaat met de dag beter, maar een paar vaste uren per week is fijn. Zondag ben ik met de au pairs naar Montmartre geweest. De afspraak was om 2 uur bij metro Pigalle af te spreken. Ik kwam netjes aan om half 5. Ik wilde per se even een verhaaltje voor jullie maken, en ik was die dag heel erg langzaam. Ik zal t eerlijk toegevn, zondag had ik voor t eerst even een flinke dip. Het was ook de eerste dag dat het regende, en hard en t was gewoon een beetje en trieste dag. Als ik zo'n verhaaltje schrijf dan bedenk ik me constant hoe iedereen daarop reageert dus dan ga ik jullie vanzelf een beetje missen. Zondag had ik dat ook voor t eerst, dus ik was een beetje sip. Don't worry, geen tranen, geen depressiviteit, geen chocola-attack maar ik was even wat stilletjes, heeeeel rustig en ik liep in de regen over straat met hele zielige muziek op. De tip was om juist op die momenten er op uit te gaan en dan deed deze bikkel dan ook. Ik kwam zeiknat aan bij de Sacre Coeur waar de anderen op dat moment waren, maar al snel daarna had ik de tijd van mn leven. Het weer was nog steeds bar en bar slacht, dus we doken een cafeetje in. daar hebben we heerlijk gezeten, en lang! Het is zo gezellig altijd, iedereen heeft zo veel te vertellen, je kent elkaar nog niet zo lang, dus een stilte is er nooit. Na een hele lange zit in het cafe gingen een paar filles naar de bioscoop en een paar bleven daar. Moi aussi. We kregen een smsje van Zura, de jongen die we de nacht ervoor hadden ontmoet, de 'manager' van de Italiaanse zanger Youri. Youri zou zo beginnen met optreden voor de sacre Coeur, en of we ok kwamen. Een paar van de mieisjes kenden m nog niet, dus we besloten om er heen te gaan. En echt, toen was m'n dip ergens in Verweggiestan beland! Youri stond voor de trappen van de Sacre Coeur te zingen, wij zaten op de trappen te kijken naar Youri met achter hem het mooiste uitzicht dat ik ooit heb gezien. Tout Paris, met een opeens strakblauwe lucht en een heerlijk zonnetje! Het Limburgse heuvellandschap is er niks bij, sorry opa en oma. Het was zo'n chille sfeer, er waren super veel mensen, een heel relaxed muziekje en wij met de meisjes voor de Sacre Coeur. Perfect gewoon. Na een tijdje zijn we wel gegaan omdat we moesten eten, het was toch zondag en we wilden allemaal wel redelijk op tijd thuis zijn voor een nieuwe 'werkweek'. Na de berg (waar je u tegen zegt) afgelopen te zijn, bereikten we een Italiaans restaurantje. Aangezien deze prijzen er niet-Parijsachtig uitzagen, doken we er zo snel mogelijk in. We hebben lekker pizza en pasta gegeten, de ober leek op André Rieu, en ik had een gebakken ei op m'n tonijnpizza?? Daarna was t helaas tijd om te gaan, maar wel met een super mooie dag achter de rug.

Maandagavond had ik weer zo'n magisch moment toen de meisjes niet konden slapen 's avonds. Toen zij ik dat ze allebei bij me moesten komen zitten, want zeggen dat ze toch echt moeten gaan slapen helpt geen reet. Dus ze kropen helemaal tegen me aan en toen heb ik een verhaaltje voor ze verzonnen. Al snel was ik zelf weer en petite Ellen van 5 jaar, aangezien mijn verhaaltje ging over twee prinsesjes, twee prinsen en een paard. Uiteindelijk hadden de twee prinsesjes, Ninon en Thais hun droomprins gevonden en they lived happily ever after. Daarna heb ik ze natuurlijk als een achte prins te ndans gevraagd, toen hebben we heel leuk gedanst, afscheidskusje en toen slaap kindjes slaap. Als ik dat zing dan zijn ze muisstil en dan kijken ze zo betoverd, dat is echt heel mooi om te zien. Daarna vliegen we naar bed toe. En met vliegen bedoel ik latterlijk vliegen. Ik weet inmiddels al hoe ik ze moet omkopen, als ik zeg: Do you want to fly, dan krijg ik ze vaak mee. Ze 'flyen''t bad uit, ze 'flyen' het park uit en ze 'flyen' naar bed ;) Als echte feeen, want dat willen ze heel graag zijn. Nadat we gevlogen hebben, heb ik de hele nacht ook niks meer van ze gehoord!

Gisteren heb ik ze voor t eerst alleen van school gehaald, normaal was Julie er altijd bij. Dat gaat zo. Je vertrekt rond kwart over 4 met les trotinettes. Onderweg koop je een verse baquette tradition, en dan loop je naar de school van Gaétan en Thais. Dat is in 2 minuutjes gebeurd, kind kan de was doen. Met een tas vol voor 'snacktime': brood, chocola, kaasjes en wat te drinken, loop je de klas van Ga;etan binnen, daarna die van Thais. gelukkig waren ze blij om me te zien en vroegen ze niet waar mama was.Daarna Ninon ophalen, de kids vooruit op de steps. Elke keer ben ik weer blij als ik ze heel aflever thuis, t s zo ontzettend druk daar. Die kids gaan heel snel. Ze weten wel dat ze moeten stoppen bij elke oversteekplaats en ze moeten altijd in t zicht blijven, maar toch. Soms kunnen ze niet op tijd remmen.. M'n hartslag gaat met 30 omhoog als ze te ver vooruit gaan of ik ze niet meer kan zien. Gisteren ben ik even heel kwaaad geweest op Ninon. We waren t park uitgegaan, het was ook heel gezellig, Maar daarna ging ze veel te snel, ik kon r niet meer zien. Gaétan was ondertussen heel langzaam en Thais viel. Kortom, het was even een grote chaos. Uiteindelijk liep t alemaal goed af hoor, Bij Gaétankwam devaart erin, Thais had geen pijn mee en Ninon stond aan t eind van t parkte wachten. Ik dacht dat t beter was om t eerst eens zonder schreeuwen te proberen. Dus toen heb ik rustig uitgelegd dat ik verantwoordelijk voor ze ben, en dat ik echt ongerust was omdat ik r niet meer zag. Ik zei dat ik om ze geef en dat ik niet wil dat er ooit iets met ze gebeurt. Als ze t nog en keer doet, dan ga ik ook echt schreeuwen. Maar gister kwam t in ieder geval goed aan, en toen hebben ze echt als Engeltjes gereden. Thuis was Julie aan t koken. Na het bad kijken ze altijd een DVD. deze keer een bijdrage van mij, ik had the muppets vor ze meegenomen. Dus ik was ook helemaal in m'n sas toen ik Animal weer eens zag rocken achter het drumstel :) Bij het etenkregen we komkommer, tomaat en mozzerella en ik nog een stukje kip. De kids eten smiddags warm op school, dus 's avonds zijn t hele lichte maaltijden, ook nooit vlees. Ik heb met Julie afgesproken dat ik 's middags gewoon en baquette koop en daar wat kaas, komkommer en tomaat op doe. Dat is voor mij meer dan genoeg en dan kan ik 's avonds een paar keer per week wat vlees eten. na t eten gingen de kids naar bed, ze waren harstikke moe. Laurent was ook al thuis, dus die regelt dat dan. En ik ben daarna lekker naar m'n kamertje gegaan, heb een paar kleine dingetjes gedaan en toen ging ik om 10 op pad. Ja, thuis zou ik t niet zo1 2 3 doen, op een doordeweekse avond borrelen, hier wel! Met de metro gaat t vrij snel. Ik kwam aan bij La Fontaine St Michel, een fontein vlakbij de Notre Dame. Daar zaten de andere meisjes ergens in een restaurantje te eten, en ik kwam precies op tijd voor het toetje! Helaas was dat een grote tegenvaller, een soort drilpudding van caramel, maar de structuur was een beetje ieuw en je betaalde er 4,90 voor.. maar nu weten we dat we daar ook geen toetje meer hoeven! Daarna nog ergens anders wat koffie gedronken en toen was het tijd om naar huis te gaan. Om half 1 lag ik dans mon lit :) het was een erg gezellig avondje, die dinsdagmiddagborrel houden we erin. Maandag bijkomen van t weekend en dan dinsdag weer kletsen, zodat we er woensdag allemaal een hele dag tegenaankunnen!

Morgen wordt ook leuk, dan ga ik met een paar meiden naar de Montmartre. Ik heb een heel leuk boekje met allemaal wandelingetjes (Merci beaucoup Julie) dus dat gaan we doen. En we gaan proberen op z'n Frans te lunchen, lekker uitgebreid bij het cafeetje bekend uit de film Amélie. Daar heb ik echt veel zin in!

Nu ga ik stoppen, Gaétan is al wakker van z'n middagslaapje, en de kids moeten zo naar een verjaardagsfeestje! Very exciting!

Ik hoop dat jullie weer genoten hebben, iets minder spectaculair deze keer, wacht maar tot na het weekend haha...

Bedankt voor alle lieve reacties, vind ik echt heel leuk om te lezen!