Je suis a Paris! Na maaaanden voorbereiding, mailtjes, workshops en telefoontjes was het gisteren eindelijk zover! Om 6 uur stond mademoiselle klaarwakker naast dr bed, iets wat me met school nou nooit lukte. Laatste fatsoenlijke Nederlandse boterhem naar binnen werken, laatste spullen in de koffer en m dan nog dichtkrijgen. Er was nog even paniek omdat we opeens de code kwijtwaren en de koffer niet meer openkregen... Gelukkig kwam ie snel weer naar boven, il n'est pas tres difficile! Rond 8 uur waren we al netjes op t station in Mestreech, de trein zou pas om 9 over 9 vertrekken. Hij vertrok pas om 20 over.. Hoe leuk ik dat toen nog vond zodat ik iedereen nog iets langer zag, hoe minder leuk ik t vond toen ik me de eerste minuut in de trein realiseerde dat ik de Thalys in Luik dus kon vergeten. Ach ja, dacht ik nog, is een leuk verhaal voor de kleinkinderen later. En er zal toch ook vast wel een Thalys vlak erna gaan. Nou niet dus.. de volgende ging pas rond half 2. Bij het internationale loket heeft een madame toen m'n ticket omgezet, zonder kosten om eerst naar Bruxelles Midi te gaan en daar de Thalys te pakken. Gelukki haalde ik die treinen wel, was iedereen heel 'sympha' om me te helpen met m'n koffers (een keer hoefde ik zelf niks meer te dragen, twee mannen hebben toen m'n koffers door de halvetrein gesjouwd :) )en uiteindelijk kwam ik om 13.35 uur aan a Gare du Nord. In de Thalys heb ik de hele weg Frans gepraat met een heel aardige man naast me. Hij was allemaal kleren aan t tekenen, en die wilde ie ook echt gaan laten maken, een soort opkomend designer. IK heb al gezegd dat ik front row wil zitten als ie ooit op Paris Fashion Week is haha.

Op Gare du Nord haalde Julie me op. Ze zag er heel anders uit dan op de foto, ik moest even goed kijken of zij t nou was of niet. Julie is een pittig dametje, petite maar zegt precies waar t op staat. Ze is heel druk, continue aan t bellen en bezig. Ze kan heel goed Engels en op dit moment heeft ze geen werk. Ze is dus ook nog wel genoeg thuis, maar ze zegt de meeste dingen een keer en dan gaat ze er vanuit dat ik t doorheb en doe. Dus het is meteen vrij hard werken, ik moet er ook nog even flink aan wennen, maar opzich is t ook wel goed voor me dat ze me een beetje in t diepe gooit, dan leer ik t ook heel snel.

De kids zijn om op te eten. Gisteren heb ik ze voor het eerst op school ontmoet. Om 20 over 4 is de school van de tweeling uit, Gaétan en Thais. Gaétan was heel spontaan, HIj kwam meteen naar me toe en zei: Bonjour Ellen, ca va? En toen kreeg ik een kusje en een knuffel. Z'n tweelingzusje was heel verlegen. Ze kwam heel voorzichtig aanlopen en zei dr naam. Ze doen me op dit moment heel erg denken aan toen Robin en ik vroeger een olijke tweeling waren. Ninon zit iets verderop op school. Ninon kan goed Engels, ik sta er echt van te kijken hoe goed een 6 jarige al zo veel in t Engels kan zeggen. Dat komt doordat ze in Hongkong tweetalig onderwijs had, Frans en Engels. De weg hier is heel druk, Boulevard Pereire is een hele grote lange weg met heel veel auto's en voetgangers. Ik heb al gemerkt dat 'les trotinettes' hiererg populairzijn. Een trotinette is een step en er zijn heeel veel kinderen met steps. Als we op straat lopen gaan de kids altijd met de step. Op de stoep mogen ze dan rijden, maar ze mogen nooit te ver vooruit gaan. Ze gaan heel snel en t is ook echt heel gevaarlijk want er zijn continue zebrapaden waar je echt moet wachten anders lig je tout de suite onder een auto. Als ze te ver vooruit gaan, roept Julie met al dr kracht en dat gaat zeker niet onopgemerkt haha. Vandaag ging Ninon te ver voouit en toen heeft Julie dr ook even flink toegesproken, twee mannen bleven gewoon staan om er naar te kijken.

De kinderen raken wel heel snel gewend moet ik zeggen. Ze komen af en toe gewoon naar me toe om te knuffelen of voor een kusje. Als ze in bad zijn geweest dan is er even tijd voor een film. Net hebben we Sleeping Beauty (de films die ze mogen kijken zijn in t Engels) gekeken en toen de heks kwam, kropen ze allemaal tegen me aan, heel lief. Maar t was ook wel heel eng hoor!

Gisteravond was ik meteen alleen. Julies broer is een zanger en hij trad op in een tv-show en Laurent en Julie gingen erheen. Laurent ontmoette ik vlak voordat ze gingen. Een lange, slanke man, kaal en heel vriendelijk. De kinderen zijn dol op m en hij is vee rustiger en relaxter dan z' vrouw.

Toen ze terug kwamen vonden ze dat ik maar beter naar boven kon gaan om uit te rusten. Het gebuw heeft een hele mooie wenteltrap die om een hele kleine lift heenloopt. Het hele gebouw is erg klassiek, met van die leuke witte houten deurtjes voor de ramen en van die sierlijke zwarte balkons. De lift kan niet veel hebben. Met de koffers gaat het als volgt. Je stopt er eentje in, duwt snelop t knopje en sprint dan naar boven om je koffer daar op te halen. Inmiddels ben ik er een expert in. M'n kamer ligt naast de wc die voor iedereen op de 5e verdieping is. Gelukkig, want als ik snachts naar de wc zou moeten dan hoefi ik niet helemaal naar beneden. La chambre de bonne est tres petite. Maar 10 vierkante meter maar zo ook heel knus. IK heb een schuin dak met een klein raampje erin, een bureautje, stoel, twee kasten en een sofa die je kan uitklappen tot twijfelaar/tweepersonsbed. Julie zei dat ik maar moest kijken of ik dat fijn vond, want het neemt heel veel plaats in. Anders komt er een eenpersoonsbed in maar dit is heel handig voor als er vrienden komen zei ze. En daar geef ik dr geen ongelijk in, zeker aangezien velen van jullie het wilde plan hadden om langs te komen :) Dus bij deze, jullie bed is alvast geregeld, volgens mij kunnen er zelfs nog drie in, Mil en Mir ;)Ik heb gisteravond nog alles uitgepakt en een beetje ingericht. De komende weken moet ik een beetje gaan uitvinden wat ik nog nodig heb daar. Ik heb bijvoorbeeld nog geen internet boven, daar moet Laurent nog even een solution voor vinden.

Vandaag heb ik tot kwart over 10 in bed gelegen. 's Ochtends ben ik niet nodig. Dan is het er al te druk dus tenzij ik echt beneden moet zijn, raden ze t me af omdat het niet het beste moment is haha. Daarna heb ik ontbeten, baquette avec du fromage en yoghurt!! Ze hebben hier altijd yoghurt naturel dus ik ben helemaal in m'n sas. De Fransen hebben hier echt elk moment van de dag brood. Overal zijn van dieleuke boulangeries, met echt heerlijk stokbrood. Je ziet ook super veel mensen met een baquette over straat lopen en er gewoon af en toe een stuk vanaf breken. Julie doet dat ook. T is zo lekker, er hoeft niet eens per se iets op, ik heb het ook al een beetje overgenomen.

Vandaag zijn we naar het park gegaan. Woensdag is een vrije dag voor de basisschoolkinderen. Op woensdag werk ik dus een hele dag, de rest van de week pas vanaf 20 over 4 tot ongeveer 8 uur. Het park ligt links van Boulevard Pereire, het is pas nieuw en heeft een skateparkje en een stuk met speeltoestellen. Er zijn heel veel renners dus dat is wel leuk. Het park is alleen 's avonds gesloten dus je moet 's middags of 's ochtends gaan. De kinderen kwamen vrienden tegen en hebbenzich de hele dag super vermaakt. Julie kende een paar van de moeders dus die was ook druk aan de praat. Ik heb ook hun vorige babysitter, Nadia ontmoet. Erg aardig en pas 22. Ik mocht altijd langskomen als ik vragen had, super lief van dr.

De kids waren wel heel erg moe van al dat spelen. Na het spelen in het park kwam een vriendinnetje van Ninon, Coizine, mee naar huis. De dag ziet er zo uit voor de kids. Rond 4 uur is het snacktime. Een stukje brood met twee stukjes Milka chocola en wat fruit. Dan gaan ze nog heel lang spelen. Rond 6 uur gaan ze in bad en rond 7 uur/ half 8 eten. Dan is het tijd voor une histoire/ bedtimestory. Dat moet in het Engels, ik heb nog niet zo heel veel Engels boeken gezien dus hoe lang ik dat ga volhouden weet ik niet. De afgelopen twee dagen waren het verhaaltje over prinsessen: Assepoester, Doornroosje, Ariel, Sneeuwwitje etc. Al die prinsesjes houden van dansen en uiteindelijk dansen ze allemaal met de prins. Dus als het verhaaltje klaar is, dan ben ik de prins, maak ik een buiging en vraag de kids ten dans. Vinden ze super leuk. Als de dans voorbij is geef ik ze alledrie een kusje op hun hand zoals een echte gentleman! Net heb ik slaap kindje slaap voor ze gezongen. En goh wat waren ze stil daarna. Ze waren helemaal onder de indruk en toen zijn ze vrijwel meteen erna gaan slapen. Het is nog steeds stil. Ik ben nu weer alleen, Julie en Lauent zijn naar de film.

Dus, hier zit ik dan. Home alone. Ik woon gewoon in parijs, dat dringt steeds meer tot me door. Het gevoel is heel dubbel, het is een beetje zoals kamperen. Altijd hartstikke leuk om op vakantie te gaan naar de camping, maar de eerste dagen flink wennen aan een ander leven. Zo is t nu ook. Ik ben super blij dat ik er ben, maar ik moet gewoon heel erg wennen aan de mensen, de taal en de gehaaste Julie. Ninon praat al goedEngels maar de tweeling niet zo. Ze praten heel veel Frans tegen me en dan is t voor mij veel makkelijker om in t Frans terug te praten. Er flapt ook vaak genoeg een Frans woordje uit hoor, maar het moet in t Engels. Dat vindt de tweeling nog heel erg moeilijk, dat snap ik ook wel. Voor hun is t ook wennen, en een nieuw iemand in huis, ook nog een buitenlandse en dan ook nog even een andere taal praten. Maar goed, het heeft allemaal z'n tijd nodig. Ik probeer ook zoveel mogelijk Frans met Julie te praten maar als de kinderen er zijn kan dat al niet. Ze zijn wijsgemaakt dat ik geen Frans kan, dus dat moeten we zo proberen te houden.

Ik merk wel dat ik nu ook wel even weg wil uit het huis, gewoon op mezelf. Morgen ga ik met een paar Nederlandse au pairs naar het Louvre. Alle nationale musea in Frankrijk zijn voor mensen jonger dan 25 jaar gratis. Ik kijk er echt naar uit om daarheen te gaan en met de andere meisjes op te trekken. Op facebook zag ik dat wel al met 18 zijn. Er komen genoeg activiteiten aan, zaterdag is de verjaardag van een van de au pairs. En iedere eerste woensdag van de maand is er een Dutch borrel. Lekker borrelen met alleen maar Nederlanders!

Er zijn wel nog genoeg dingen te regelen. Ik moet snel kijken wat het handigste is om te doen met m'n telefoon, of m'n nummer omzetten in een Frans nummer, of m'n abo stopzetten en een prepaidtelefoon kopen. Ook moet ik snel een school vinden, maar op de lijst van scholen die ik van het bureau hier heb gekregen stonden hele dure scholen, die zijn per maand bijna net zo duur als het pocketmoney dat ik hier krijg haha. Morgen kan ik gelukkig alles eens vragen aan de andere au pairs die er al iets langer. Julie moet me ook nog even wegwijs maken met de metro, als dat is gebeurd dan kan ik er dalijk lekker zelf op uit, en dan begint m'n leven als toerist!

Iedereen heel erg bedankt voor alle lieve berichten de afgelopen dagen! Tot nu toe gaat het tres bien.Ik heb nog niemand gebeld of veel gesmst, want ik voel dat ik iedereen dan te veel ga missendus daar wacht ik nog even mee.

Poe poe, wat een lang verhaal, maar ik heb ook al zo veel te vertellen!

Je vais arreter, ik hoop dat jullie hebben genoten van het eerste verhaal uit Paris!

Au revoir, liefs Ellen