Ik ben nog niet weg, maar toch alvast een verhaaltje. Want ik heb het gevoel dat ik toch al heel langzaam ben begonnen aan mijn avontuur. Afgelopen zaterdag was mijn afscheidsfeestje, waar ik toch al een aantal mensen gedag heb moeten zeggen ook al vertrek ik pas over 3 weken. Even een kort verslagje van la grand fete:

Weken van tevoren lag ik al flink te stressen want : de uitnodigingen kwamen niet bij iedereen aan, de garage werd in de laatste week nogff snel behangen en geverfd, ik moest wel 20 schietgebedjes doen om het niet te laten regenen, er moest nog een passende outfit worden uitgezocht, papa en ik hebben drie discussies gevoerd over het aantal litertjes bier datbesteld moest wordenen mierenneukerig als ik ben wilde ik ook nog voor iedereen croissantjes bakken..
Al zeg ik het zelf, uiteindelijk is het allemaal flink goed gekomen.De garage zag er picobello uit (dat niemand het in z' n hoofd haalt daar commentaar op te geven), en ik had de dag van te voren nog een little black dress gevonden. De schietgebedjes zijn niet helemaal verhoord.. alhoewel de grote stortbui pas kwam toen we langzaam naar ons bed kropen.Pap en ikwaren van 50 naar 80 naar 130 liter bier gegaan,uiteindelijk veel te veel.. Mannen, valt metoch een beetjevan jullie tegen! En de croissantjes.. tsja, dat vond pap toch wel een beetje te veel van het goede. In plaats daarvan hadden we 25 stokbroden een brie zo groot als een frisbee:)

's Middags kreeg ik hulp van de allerliefste Linde. Die heeft al mijn gestress en geren die dag gelukkig overleefd. De tentwas opgezet, de verlichting en de slingers werden opgehangen, de muziek getest en de nageltjes gelakt. Er werd nog even vlaai gehaald voor opa en oma, die heel verstandig, alvast voor de grote drukte waren gekomen,en 's avonds werd met de halve familie Brauers frietjes gegeten en toen kon het feest beginnen!

De avond is ontzettend snel gegaan, ik heb echt van elk momenten iedere gast genoten!Een paar mensen moeten even vermeld worden..
- Opa en oma, omdat ze het toch wel even mooi hebben volgehouden tot half 11 met zoveel lawaai voor de zwakke oren, en een hyperactieve kleindochter!En dan had oma toch ook wel een beetje moeite met die 130 liter bier, want we moesten vooral niet te veel drinken!
- Robin. Eigenlijk mag ik nog blij zijn dat ie de hele avond heel netjes heeft staan tappen, want poepoe, wat had ik t m zwaar gemaakt zaterdag. Met de tent opzetten, kabels aftapen, muziek, nee mijn wederhelft is er niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Dus bij deze,sorry!
- Les filles met de snorretjes. Deze schatten hebben er al voor gezorgd dat ik een heel mooi laken op mijn bedje in Paris kan leggen en in het midden van de avond habben ze wel een hele mooie verrassing.Eerst werd ik nog van m' n eigen feest gebonjourd, subtiel werd gezegd dat ik even weg moest gaan. Na een blokje om in de oude vertrouwde Lynestraatmocht ik terugkomen en toen trof ik daar 7 filles aan,op een rijtje, inclusief snorretjes, bretels, barretten en baquettes! Ikkreeg een zelfgemaakte serenade! De melodie van 'De meeste dromen zijn bedrog' vanMarco Borsato begon te spelen, en toen werd een nieuwe songtekst (daar kan Marco nog wat van leren) geintroduceerd. Gelukkig stond Carla naast me om me op te vangen, want echt meisjes, jullie konden me opvegen daarna.
Meisjes, jullie hebben mijn feest echt heel speciaal gemaakt, ik kan jullie niet genoeg bedanken voor alles. Wat ga ik jullie missen!

Iedereen die er zaterdag was heeft me een hele mooie avond bezorgd, ik heb een paar mooie herrinneringen voor in Parijs, merci beaucoup!

Sinds zaterdag besef ik pas dat ik toch wel heel veel bijzondere mensen achterlaat. Maar hoe groot de afstand ook is, de mensen die speciaal voor je zijn, die vergeet je niet zomaar. Ik heb nog steeds ontzettend veel zin in mijn avontuur, want ik weet: uit m' n oog, is niet uit m' n hart.

Liefs Ellen